13 Mart 2019 – Cumhur İttifakı ve korku siyaseti (2) – Vahap Coşkun

0

Yakın siyasi tarihte de birçok defa müşahede ettik; geleceğe dair söyleyecek sözü kalmayan her iktidar korku satmaya çalışır. Devlet ve millet çok büyük bir tehdidin altındadır, düşmanlar dört bir yanda cirit atmaktadır. Her seçmen büyük resmi görmeli ve her an tetikte olmalıdır. Hayat-memat derecesinde önem arz eden bir tehlike karşısında iktidarın yanında saf tutmak bir gerekliliktir. Aksi takdirde devletin yapısı çözülecek, milletin kazanımları elden gidecek, ülke bir bütün olarak yokluğun pençesinde debelenecek ve perişanlığa sürüklenecektir.

Kendisinden korkulması gerekenler döneme göre değişebilir. Diş bileyeceklerimiz bazen komünistler olur. Baharı belki geçtik ama çok sürmez bu kış komünizm mutlaka gelecek ve güzelim memleketi mahvedecektir. Bazen de dindarları lanetlemememiz gerekir. Onların hepsi zaten şeriatçıdırlar, gericidirler. Tek bir gayeleri vardır, o da Ortaçağ karanlığını hâkim kılmaktır. Aydınlığı savunanlar bu yobazlara karşı daima müteyakkız olmalıdır. Vatanın selameti için komünistler Moskova’ya, dindarlar/başörtülüler Arabistan’a gönderilmelidir.

Kürtlere gelince; onları hiç sormayın, onlar zaten her dönemin öcüsüdürler.

“ÜÇ YANI DENİZ, DÖRT YANI DÜŞMAN”

AK Parti iktidarının ilk yıllarında artık bir mizah malzemesine dönüşen bu “üç tarafı denizlerle, dört tarafı düşmanlarla çevrili Türkiye” tezine (!) itirazı ifade eden bir siyasetin sözcüsüydü. Dışarıda ezeli ve ebedi düşmanlar yoktu. İçeride herkes bu toprağın asli unsuruydu. Muhalif olmak, düşman olmak anlamına gelmiyordu. İnsanları yaşam tarzları, inançları, fikirleri, etnik ve dini kimlikleri ya da siyasi tercihlerinden ötürü ötekileştirmek ve haklarından mahrum kılmak kabul edilemezdi.

Ne var ki AK Parti şimdi bu noktadan çok uzakta. Geçmişte bir muhalif hareket iken eleştirdiği ne varsa şimdilerde onları misliyle yapan bir dili ve pratiği var. 31 Mart için izlediği rota, bunun bir göstergesi. Gelecek adına tek bir laf söyleyemeyen AK Parti, ortağı MHP ile birlikte, iktidarının devamını korkuda buluyor.

“BİZDEN SONRASI TUFAN”

Korku iki yönlü işleniyor: Birinci yön, muhafazakâr-dindar kesimlerin gözünün, Cumhur İttifakı’nın seçimlerden galip çıkmaması halinde, son onbeş yıl içinde kazandıkları her şeyin kaybedecekleriyle korkutulmasıdır. İktidar temsilcileri sürekli muhalefetin bu kazanımları hazmedemediklerini ve tarihi geriye çevirmek için gözlerini seçim sonuçlarına göz diktiklerini sürekli tekrarlıyorlar. İktidar ufaktan bir sendelediğinde, muhalefetin bir intikam dürtüsüyle topyekûn bir saldırıya geçeceğini ve muhafazakârların maddi-manevi birikimlerinin un ufak edileceğini belirtiyorlar.

Ezcümle iktidar “Bizden sonrası tufan” diyor. Tabanından, kendisinden kaynaklı bütün sorunları paranteze almasını, seçim süresince bunları konu etmemesini ve kararı sadece kapıda bekleyen büyük felakete bakarak vermesini istiyor. Ancak muhalefet bu konuda şu ana kadar çok dikkatli davrandı, kendisine karşı kullanılabilecek bir argüman vermemeye azami özen gösterdi. Muhalefet cenahından iktidarın bu propagandasını tahkim edecek herhangi bir söz ve hareketinin gelmemesi, iktidarın bu kıyamet senaryosunu etkisizleştirdi.

“OY DEĞİL RUZ-I MAHŞERDE BERAT BELGESİ”

İktidar bunun üzerine bir taraftan, daha önceleri geri planda tuttuğu dini söylemi bu sefer elden geldiğince öne çıkarıyor. AK Parti’nin kerli ferli yöneticileri, dini tercih ile siyasi tercihi eşleştiren açıklamalarda bulunuyorlar; iktidarın yanında durmayı bir dini gereklilik olarak sunuyorlar. AK Parti’ye verilecek desteğin sadece bir oy vermek anlamına gelmediğini, ruz-ı mahşerde bir berat belgesi yerine geçeceğini müjdeliyorlar.

Diğer taraftan ise iktidar yazdığı senaryoya uygun mağduriyetler üretmeye çalışıyor. Bunun için gerçekleri eğip bükmekten ve olayları manipüle etmekten de çekinilmiyor. Örneğin, 8 Mart’ta İstanbul’da Kadınlar Günü vesilesiyle bir yürüyüş yapıldı. Polis müdahale etti, yürüyüşe katılanları copladı ve üzerlerine gaz sıktı. Göstericiler de ıslık çalarak polisi protesto ettiler. O esnada yatsı ezanı da okunuyordu.

Bir gazeteci, olaydan bir gün sonra, amaca matuf bir tarzda kesip biçilmiş bir video ile göstericilerin polise olan tepkisini “Ezanı susturmak için ıslık çaldılar” diye sosyal medyada paylaşınca iktidar ve medyası hemen buna sarıldı. İktidarın bütün aparatları “Ezanı susturamayacaksınız”, “Ezan ve bayrak düşmanları” gibi manşetlerle çıktılar. Erdoğan da mitinglerinde “Ezan protestosu”na geniş yer ayırdı ve 31 Mart’ı “Ezana tahammüllü olmayanlarla girilen bir seçim” olarak niteledi.

Yani iktidar, geçmişte olmadığı kadar dine çok dine yapışıyor. Dini değerleri -bizatihi dinin itibarını sarsacak şekilde- aşırı kullanmaktan kaçınmıyor. Öyküsünü üzerine kuracağı bir mağduriyete ihtiyaç duyuyor ama gerçek bir mağduriyet yaşanmadığı için manipülasyonlardan medet umuyor. Zannımca bütün bunlar, iktidar kanadının içine girdiği sıkışmışlığın bir işareti. Zira eğer iş ezanın bir kavga aracı olarak siyaset meydanına sürülmesi kadar gelip dayanmışsa, Cumhur İttifakı açısından durum pek iç açıcı görünmüyor demektir.

KADİM KORKU

İkinci yön ise, bölünme korkusunun canlı tutulmasıdır. Bölünme, memleketin kadim paranoyası; her daim belli bir miktarda iş görme potansiyeli var. Erdoğan da 31 Mart’ta bu miktarı mümkün mertebe yukarı çekmeye çalışıyor. HDP Eş Genel Başkanı Sezai Temelli’nin “İktidarı Kürdistan’da yeneceğiz, Türkiye’nin Batısında gerileteceğiz” ifadesi, bu bağlamda Erdoğan için adeta bir can simidi. Her mitinginde bu konuşmanın altını çiziyor ve kendisini dinleyenlere önce “Türkiye’de Kürdistan var mı” diye soruyor. Ardından “Hayır, yok. Bu ülkeyi böldürtmeyeceğiz. Kürdistan’ı çok istiyorlarsa defolup gitsinler” minvalinde cevaplar veriyor.

Kürdistan’ın varlığı tarihi, coğrafik ve sosyolojik bir vakıa; ‘yok’ denilmekle yok olmayacağını herkes gibi Erdoğan da gayet iyi bilir. Aslında Erdoğan’ın bu mevzuda kimseye danışmasına da ihtiyacı yok; 2013’te kendisinin hem Meclis grubunda hem de televizyon programlarında Kürdistan’a atıf yapan konuşmalarına bakması yeter. Dert bu değil; Erdoğan’ın Kürdistan’a bu denli olumsuz bir mana yüklemesinin iki temel nedeni olduğunu zannediyorum:

Biri, araştırmalarda Cumhur İttifakı’na yeterince motive olmadıkları görülen MHP seçmenini çok sert -MHP’yi de aşan- bir milliyetçilikle sandığa çekmektir. Diğeri ise, Millet İttifakı’nı HDP ile irtibatlı göstererek bu ittifak içindeki İYİ Partili seçmenin aklını çelmek ya da en azından aklını karıştırmaktır.

Erdoğan, yerel seçimi, ülkenin bütünlüğü savunan Cumhur İttifakı ile bölücülerle kol kola olan Millet İttifakı arasındaki bir yarış olarak kurgulamaya çaba sarf ediyor. Eğer bunu başarabilirse, bütünlük/bölücülük ikiliğine dayanarak milliyetçi/ulusalcı seçmenden gelecek oyları artırabileceğini düşünüyor.

Bir sonraki yazıda, Cumhur İttifakı’nın bu kurgusunun olası sonuçları üzerinde duracağız.

(K24)

Share.

About Author

Comments are closed.